اطراف بردند . » « 1 » قطعات اشعار ديگر ، متضمن ماده تاريخ ، از شريف الدين عبد القهار در كتاب مطلع سعدين پراكنده است و از آن جمله است قطعه و ماده تاريخ فوت قاضى قطب الدين محمد امامى « 2 » و قطعه و ماده تاريخ مرگ ابو القاسم بابر « 3 » عبد الرزاق نام برادر خود شريف الدين عبد القهار را نيز در جزو متوفيات سال 869 نقل مىكند بدين شرح : « و درين سال ، جناب فضايل‌مآب ، حاوى المعقول و المشروع ، جامع الاصول و الفروع ، مولانا شريف الدين عبد القهار غفر اللّه له كه در انواع علوم و اصناف فنون بحرى زاخر و حبرى ماهر بود و حفظ كلام ملك علام و شرف طواف بيت اللّه الحرام و سعادت زيارت النبى عليه السلام و لطافت آواز و فن ادوار و حسن خط و مهارت در علم سياقت و فن انشاء و صنعت كيميا در مناقب ثواقب مىافزود و بدايع رسايل كه شواهد و دلايل‌اند بر علم كامل و فضل شامل و ديوان اشعار چون در آبدار فضلاى روزگار را يادگار گذاشت . . . القصه برادر اكبر و استاد دانشور ، بيستم ماه رجب المرجب ، چنانچه حساب حروف « افسوس از شريف الدين » به زبان راز از سال واقعهء جانگذار خبر داد ، جناب استاد از سراى غرور به مأواى سرور خراميد و در مزار شيخ بهاء الدين عمر قدس سره مدفن مقرر شد و به احترام تمام در آن پاكيزه مقام نزديك مرقد منور مدفون گشت . » « 4 » در يكى از نسخ مورد استفادهء پروفسور محمد شفيع به جاى بعضى از قسمتهاى مذكور چنين آمده است ( به اختصار ) : « چون در سفر حجاز ملازم قبلهء اهل نياز و مخصوص صاحب راز حضرت شيخ الاسلام شيخ بهاء الدين عمر بود و در سر بيابان كه حضرت ولايت نشان براى هركس

--> ( 1 ) . ايضا ص 746 ( 2 ) . ايضا ص 1047 ( 3 ) . ايضا ص 1117 ( 4 ) . مطلع سعدين جلد دوم ص 1293